5:56
Yine tutamadım kendimi. Canı sıkılan her inek gibi boş boş tarayıcıya bakıyordum yine. Aklıma 3 dakikadır facebooka girmediğim geldi. F tuşuna basınca çıkan ilk seçenek yardımıyla bağlandım sayfaya. Yeni bir şey yoktu içerik en son girdiğim şekliyle duruyordu karşımda. Bir iki arkadaşın fotoğrafına baktım. Bir karikatürden esinlenme sonucu aklıma gelen notu “Ne düşünüyorsun ?” kısmına yazıverdim. Hala dalgındım ve ne yaptığımın farkında değildim. Birden mouse ile arama kısmına tıkladım Onun adını yazdım ve büyüteç logosuna bastım. Bu sefer kendi resmini koymuş profiline. Siyah beyaz bir fotoğraf … Amatör rock guruplarında çalmaya çalışan 15-16 yaşındaki gençler gibi bir poz vermiş. Fakat onunda yaşlandığı (!) belli eski sade güzelliğinden yitip gitmiş bir kaç gülümseme eksik. Nadir de olsa ne de güzel gülerdin sen.
Profilindeki çoğu şeyi görebilmek için arkadaşı olmam gerekiyordu. Cesaret edememiştim daha önce eklemeye. Gerçi şu anda beni hatırlıyor mudur ? İsmimi biliyor mudur ? Bu soruları kendi kendime sorduğumda bile gülüyorum zavallılığıma.
Bir blog tutuyormuş onu buldum bu sayede. Uzun zamandır kullandığı bir isim gurubuyla alınmıştı adres. İlk gördüğümde tam Onun mizah anlayışına uygun diye düşünmüştüm bu ismi. Çok güldürmüştü beni. Gerçi o kadar hayrandım ki herşeyine aksi bile ihtimal değildi.
Çok fazla giriş yapmamış bir kaç kişisel yazı var sadece. Rastgele bir tanesini seçip ortalarından okumaya başladım. Uzun değildi yazı bir kaç kısa paragraftan oluşuyordu. Pişmanlıklar, yalnızlık, terkedilme, karamsarlık içeriyordu yazdıkları.
Ne hissettiğimi bilemiyorum. Onunda bazı nedenlerden dolayı acı çektiği belli. Kendisini kimsenin dinlemediğini yanında bir arkadaşının olmadığından bahsetmiş.O kadar arzu ettimki Onun yanında olmayı o an. Kendisini yalnız hissettiğini unutuncaya kadar sıkı sıkı sarılmayı, sabaha kadar yarı aydınlık bir odada belki de mum ışığında sohbet edip dertleşmeyi .. taa ki güneş doğana kadar, pecereden sıyrılıp içeriye doluşan sabahın ilk ışıklarıyla yüzüne yansıyan gülümsemeyi görmeyi o kadar istedim ki.
Hiç bir zaman bilemeyecek benim var olduğumu. Bunları Onunla yaşamayı isteyen birilerinin varlığını. Dürüst olmak gerekirse bunları öğrense bile kalbinde herhangi bir kıvılcım dahi olmayacak. O benim ona sunabileceğim sevgiyi arayacak; ben içime gömdüğüm sevgiyle yaşamaya devam edeceğim. Bazen şu anda olduğu gibi ne yaptığımı bilmeden ondan haber edinmenin bir yolunu bulup eski günleri hatırlayıp hüzünleneceğim.
…..
Sessizlik güzel olduğu kadar da kötü bir lütuf. Bir anda dertlenip hüzünlenip seni suçlu konumuna düşürebilecek, küçük duruma düşürecek davranışlarda bulunabiliyorsun. Varlığından haberdar olmamasına rağmen Onun her yaptığını belli süre aralıklarıyla takip etmek ve bunu rahatlıkla herkesin okuyabileceği bir şekilde yazıya aktarmak gibi.
Bazende hiç farkına varmadığın şeylerin güzelliğini hatırlatıyor sana sessizlik. Gecenin bir vaktinde sadece bilgisayar ekranından gelen ışıkla aydınlanmış odanın içini sabah ezanının doldurması gibi ve ardından gökgürültüleri. İnsanı çoğu zaman korkutan yıldırımların bu kadar masum, temiz, net bir sesi olduğunu farkettim uzun bir aradan sonra. Siz gökyüzünün mavi ve siyah haricindeki rengini görebildiniz mi bu güne kadar … Bir anda tüm parlaklığıyla sade bir beyaz sonrada geçici bir parlaklık … sadece bunlar değil yağmur damlalarının cama tatlı dokunuşlarından bahsetmiyorum sizlere.
…….
Bazen açıklamakta zorlanıyor insan hislerini. Düşündüm de başım akşam saatlerinde de ağrıyordu. Burnumda hafif bir akıntı vardı arada çekip duruyordum bundan dolayı peki bu gözlerimde ki ağrıyı nasıl açıklayacağım bilemiyorum ya da yanaklarıma süzülmüş yaşların niye şu ana kadar farkına varmadığımı ..
Nebioğlu
Not: Bu yazı yazılırken hiç kimse ağlamamıştır.
Not’: Dahi anlamına gelen “de” lerin hepsi ayrı yazılmıştır aksi takdirde lütfen uyarınız.
